Darmowe Kolorowanki do Druku Pies Człowiek . Arkusze, ilustracje, zdjęcia czarno-białe, kliparty, grafiki liniowe i szczegółowe rysunki. To jest dla wszystkich grup wiekowych! Dla dzieci i dorosłych, chłopców i dziewcząt, nastolatków i małych dzieci, seniorów, przedszkolaków i dzieci w szkole. Rainbow Friends Rysunek. Rodzaj produktu. figurka z bajki. Typ. figurka. 69, 99 zł. 128,99 zł z dostawą. Produkt: Zestaw figurek Roblox RAINBOW FRIENDS 8-11cm 12szt. dostawa za 12 – 18 dni. 2023-10-20 - Odkryj należącą do użytkownika Ewa Gąsior tablicę „rysunki na plastykę” na Pintereście. Zobacz więcej pomysłów na temat papieroplastyka, kreatywne pomysły, pomysły na rękodzieło. Poniżej zebraliśmy kolorowanki Among Us do pobrania lub wydrukowania w dobrej jakości. Kolorowanka Among Us Jednorożca dla dziewczyn. zdrajca z długim językiem. wiking. Kolorowanka Among Us Mały człowiek. Boże Narodzenie jeleni z girlandami. Święty Mikołaj. Kolorowanka Among Us Na Boże Narodzenie dla dzieci Drukuj. Alien Killer. ZURSOIF Miguel Bustos Gómez. Miguel Bustos Gómez, szerzej znany jako Zursoif, to kolumbijski rysownik, ilustrator i nauczyciel rysunku z ponad 15-letnim doświadczeniem zawodowym. Od 2021 r. prowadzi w kolumbijskiej galerii Casatinta zajęcia z rysunku, anatomii i ilustracji. Oprócz tego ilustrował następujące pozycje wydawnicze: "Gabo iOS - https://itunes.apple.com/app/apple-store/id589006622?pt=391907&ct=YouTube%20-%20123%20Edukacja&mt=8Android - https://play.google.com/store/apps/details . Trochę historii… Rysunki dziecięce stały się przedmiotem zainteresowania psychologów już pod koniec XIX wieku. Jako prekursorską uznaje się pracę E. Cook’a dotyczącą stadiów rozwojowych, dających się zaobserwować w twórczości plastycznej dzieci. Jednak za przełomowy – dla rozwoju tej gałęzi nauki – uznaje się rok 1907, kiedy Francuz, E. Claparede zaczął badać związki pomiędzy rysunkami dzieci a ich osiągnięciami szkolnymi. Od tego momentu, coraz mocniej utrwalało się przekonanie, że rysunki najmłodszych stanowią coś więcej niż tylko urocze, dziecięce prace plastyczne, ale mogą być także wskaźnikami zdolności poznawczych, przeżyć emocjonalnych czy cech osobowości. Rysunek jako test zdolności Ma swój początek w poszukiwaniach przez naukowców sposobu na badanie inteligencji małych dzieci, stworzenia testu, łatwego w zrozumieniu dla grupy wiekowej 4-10 lat. W 1926 roku, F. Goodenough, uczona z Uniwersytetu w Minessocie, zebrała ponad 4000 rysunków dzieci w różnym wieku i wybrała z nich w sposób losowy po 10 odpowiadających każdej kategorii wiekowej. Tak narodził się jeden z najpopularniejszych testów badających zdolności, wzbogacony późnej i nieco zmodyfikowany przez D. Harris’a. Test Rysunku Postaci Ludzkiej Goodenough-Harrisa (Test Postaci Kobiety, Test Postaci Mężczyzny) jest narzędziem często wykorzystywanym do badania podstawowych procesów poznawczych, zwłaszcza u dzieci młodszych. Charakteryzuje go proste polecenie: narysuj postać kobiety oraz postać mężczyzny. Pojęcie ludzkiej postaci jest w tym teście traktowane jako wskaźnik pojęć przyswojonych przez dziecko. Odpowiedni stopień uszczegółowienia rysunku (adekwatny do wieku) dowodzi pojęciowej dojrzałości malucha. Świadczy to o tym, że potrafi on dostrzec w otaczającym go świecie odpowiednie elementy postaci, które znajdą się na jego rysunku. W ten sposób badany jest rozwój poznawczy dziecka a dokładnie intelektualna (pojęciowa) dojrzałość. Warto w tym momencie dodać, że postać ludzka jest szczególnym elementem rzeczywistości dziecka, dlatego jest ona wykorzystywana zamiast innych elementów rzeczywistości. Badane dzieci wykonują rysunki postaci kobiety i mężczyzny w wybranej przez siebie kolejności. Po wypełnieniu arkusza opisu rysunków obliczany jest wynik dla postaci kobiety i postaci mężczyzny oraz obu postaci łączenie. Wynik to liczba pozycji diagnostycznych tj., szczegółów, które zgodnie z instrukcją znajdują się w pracy badanego dziecka. Istnieją normy, określające adekwatny dla wieku oraz płci (ponieważ wykazano istotne różnice między chłopcami a dziewczynkami) stopień uszczegółowienia pracy. Rysunki małych dzieci są zwykle bardzo proste. Widać na nich przede wszystkim głowę ze schematycznymi rysami twarzy, a pozostałe części ciała wyrastają z głowy. Często zdarza się, że dziecko rysuje głowę i ciało razem, w kształcie koła. W miarę rozwoju dziecka jego rysunek staje się coraz bardziej zróżnicowany i precyzyjny, wskazuje na rozwój zdolności motorycznych ale widać na nim także ślady kultury i środowiska, w którym dziecko dorasta. Rysunek jako test osobowości Rysowanie i malowanie to czynność bardzo indywidualna – dlatego właśnie dziecięce prace na ten sam temat mogą tak bardzo różnić się między sobą. Każdy obrazek odzwierciedla osobowość młodego twórcy, przedstawia jego sposób widzenia świata. Interpretacja rysunków nie jest sprawą prostą, nie dokonuje się według określonego, utartego schematu. Wymaga od pracującego tą techniką psychologa wiedzy i doświadczenia. Umiejętności dostrzegania wielu aspektów rysunku, kolorystyki, tła, interpretacji symboli, odniesień do historii życia pacjenta, otoczenia w jakim wyrósł. Oczywiście istnieją klucze do testów, które ułatwiają interpretację dziecięcych prac ale doświadczony praktyk nie korzysta z nich bezkrytycznie. Na przykład przy Teście – Rysunek domu – brak dachu nie zawsze musi oznaczać zaburzenie ale na chociażby banalny fakt, że rodzinny dom badanego, ze względu na rozbudowę, jest aktualnie pozbawiony dachu. Oprócz samego rysunku ważnym wskaźnikiem dla badającego są zachowania dziecka sporządzającego pracę. Luźne komentarze, które rzuca, niejako mimochodem mogą świadczyć o jego emocjach, wyrażać ocenę osób, które przedstawia, mówić wiele o jego sytuacji rodzinnej. Na przykład stwierdzenie chłopca podczas malowania swoich bliskich: „my nigdy nie robimy nic razem”. Szczególnie często wykorzystywany ze względu na swoją specyfikę jest w przypadku dzieci Test – Rysunek rodziny. Rysujące swoich bliskich dziecko przelewa na papier bardzo dużo informacji na temat środowiska, w którym wyrasta. Przede wszystkim pokazuje jego stosunek do poszczególnych osób w rodzinie, odzwierciedla emocje jakie w nim budzą. Często dziecko niezwykle precyzyjnie określa hierarchię panującą w rodzinie oraz swoje w niej miejsce. Zdarza się, że nie umieszcza na rysunku siebie, co może być wskaźnikiem poczucia odrzucenia. Użyteczną modyfikacją rysunku rodziny jest Kinetyczny portret rodziny (Burns i Kaufman, 1970), w którym dziecko otrzymuje polecenie, aby przedstawiło rodzinę robiącą coś razem. Na dziecięcych pracach widoczne są rodziny, które wspaniale się ze sobą bawią ale i takie, których członkowie siedzą „wspólnie” przed telewizorem. Niektóre dzieci mają problem aby wymyślić, co właściwie mogłyby robić razem z rodzicami albo ograniczają wspólnotę do posiłków zjadanych przy jednym stole. Charakterystyczne dla rodzin, w których rodzice nie dogadują się między sobą albo, w których panuje chłód emocjonalny jest umieszczanie rodziców na przeciwległych końcach długiego stołu. Bywa i tak, że naprzeciw jednego z rodziców rysuje siebie, zdradzając współzawodnictwo istniejące w rodzinie. Pusty lub zastawiony stół świadczy bądź o jałowości otoczenia, w którym żyje dziecko, bądź odzwierciedla jego stosunek do dostępnej mu „strawy” emocjonalnej. Na podstawie rysunku można też próbować określić dynamikę zachodzącą między badanym a jego rodzicami oraz rodzeństwem. Bardzo ważnym elementem pracy dziecka jest umieszczenie siebie w hierarchii rodzinnej. Bycie blisko rodziców oznacza dobrą relację albo nawet pozycję uprzywilejowaną (w zależności gdzie znajduje się rodzeństwo). Gdy jednak dziecko pomija siebie lub rysuje się w oddaleniu od bliskich rodzi to wątpliwość, co do jego poczucia przynależności a nawet doświadczenia odrzucenia. Ważne są niejednokrotnie sylwetki rodziców lub innych członków rodziny, które mogą podlegać deformacji, wyolbrzymieniu lub pomniejszeniu. Wyraz twarzy rodziców lub mowa ich ciała niejednokrotnie sugeruje jaki mają oni stosunek do dziecka, które z nich jest mu bliższe, które rozpieszcza, a które wymaga. Głębokiej analizy wymaga brak któregoś z rodziców, mimo, że jest on obecny w realnym życiu dziecka. Ciekawie na rysunkach dzieci przedstawiane są relacje z rodzeństwem. Od wyraźnie zaznaczonej dominacji, poprzez silne pozytywne więzi, wspólnotę zainteresowań, wyrażoną np. tym, że dzieci są przedstawione na rowerach aż po fakt całkowitego pominięcia rodzeństwa, co często jest próbą eliminacji współzawodnictwa odczuwanego w codziennym życiu. Testów projekcyjnych czyli takich, w których dziecko wypowiada się nie wprost a poprzez rysunek, stanowiący odbicie jego stanów wewnętrznych jest wiele. Można tu wymienić chociażby Test – Rysunek osoba w deszczu czy Test – Rysunek dom-drzewo-osoba. Bardzo pomocną techniką w pracy z dziećmi i młodzieżą jest – wywodząca się z idei testów rysunkowych – zabawa w rysowanie historii. Jest ona przydatna szczególnie w przypadku młodych pacjentów, którzy mają problem z otworzeniem się, są niechętni rozmowom na tematy osobiste lub są w fazie buntu lub wrogości. Ta z pozoru niezwiązana z terapią zabawa, pozwala bardzo często na „przełamanie lodów”. osoba prowadząca badanie czy terapię najpierw rysuje na papierze pojedynczą linię i poleca pacjentowi rozbudowanie tego znaku tak, by powstał obrazek. rozwija ten znak w rysunek, który jest kontynuacją obrazka wykonanego przez badanego. W ten sposób powstaje seria rysunków, które mają ułożyć się w pełniejszą historię. Kiedy seria obrazków zostanie ukończona i pacjent opowie historię na ich temat, warto przejrzeć je ponownie, aby podsumować płynące z nich wnioski. Jednocześnie wskazane jest zasugerowanie dziecku, by wymyśliło inne zakończenie historii, które być może byłoby bardziej satysfakcjonujące. W ten sposób dziecko zyskuje świadomość istnienia alternatywnych uczuć i zachowań. Podsumowanie Testy rysunkowe stanowią element pomocny w diagnozie dzieci ze względu na swój szczególnie przyjazny dla nich charakter – dzieci rysują przecież niemal codziennie. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że zazwyczaj, stanowią one narzędzie pomocnicze, uzupełnienie innych testów, służących badaniu. Warto jednak, abyśmy my – rodzice przyglądali się pracom naszych dzieci, ponieważ stanowią one niewyczerpane źródło informacji o ich świecie, sposobie myślenia, emocjach, nastoju. Jest to także wspaniały punkt do rozmowy z dzieckiem na jakiś temat. Często też dziecko poprzez swoje rysunki zwraca się do nas pokazując nam swoje fascynacje, lęki, doświadczenia. Magdalena Lange-Rachwał – psycholog. Absolwentka filologii polskiej. Posiada wiedzę z zakresu logopedii, zdobytą w Podyplomowym Studium Logopedycznym UW. W swojej pracy wykorzystuje język jako ważny element wyrażania siebie. Kieruje się mottem Ludwika Wittgensteina: „Granice mojego języka są granicami mojego świata”. Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 9 listopada 2015 roku. Rysowanie a rozwój dziecka. Etapy rysowania. Problemy rozwojowe a rysunek dziecka. Narzucać czy pozostawić dowolność w rysowaniu? Rysunek – część zabawy w rozwoju dziecka. Ad. 1 Rysowanie a rozwój dziecka. Rysunek to zabawa ruchem – wymachiwanie kredką sprawia dziecku przyjemność, podobnie jak poruszanie, postukiwanie czy rzucanie innymi przedmiotami. Kontakt ołówka z kartką papieru jest przypadkowy i początkowo dziecko nie zauważa pozostawionego śladu. Okres przygotowujący rysowanie zwany bazgrotą pojawia się już od ok. 9 miesiąca życia, ale przeciętnie ok. 1,5 roku – początkowo bazgrota nie ma znaczenia – jest bezprzedmiotowa, linie nie są jeszcze znakiem graficznym. Do pierwszych prób bazgrania niezbędny jest prawidłowy rozwój chwytu – ok. 9 miesiąca życia dziecko umie przeciwstawić kciuk pozostałym palcom (wcześniej dziecko chwyta przedmioty całą dłonią). W okresie bazgroty bezprzedmiotowej można zaobserwować fazy jej rozwoju (wg Stefana Szumana): linie poziome, kolejno pionowe, połączenie obu tych kierunków w bazgrocie – takie zmiany wynikają z rozwoju ruchowego i koordynacji wzrokowo – ruchowej. Pojawiają się kolejno w różnym czasie u dzieci zależnie od ich indywidualnego tempa i rytmu rozwoju. Ważne aby w okresie przygotowawczym do rysowania wzmacniać u dziecka ciekawość poznawania świata i własnych wytworów. Warto eksponować pierwsze bazgroty dziecka aby pobudzić je do dalszej aktywności – spowoduje to, że dziecko będzie się rozwijać w aktywności graficznej. Ad. 2 Etapy rysowania. Nie możemy się doszukiwać znaczenia w wytworach dziecka do momentu gdy linie narysowane przez dziecko nie będą się na siebie nakładały. Dziecko zaczyna kierować ruchami ręki wtedy, gdy wyodrębnia jakiś konkretny znak – kropki czy pojedyncze linie. Można wtedy zaobserwować, że wie co chce narysować, jeżeli rysunek nie jest po jego myśli, dziecko odrzuca kartkę i na nowej powtarza czynność – ujawnia się funkcja symboliczna – dany element graficzny kreślony przez dziecko – coś znaczy. Ważny jest kierunek rysowania – dziecko zaczyna rysować poziomo, następnie pionowo, ukośnie, zaczyna kreślić półokręgi, a na samym końcu koło, zgodnie z przeciętnym tempem rozwoju grafomotorycznego dzieje się to między 2,5 a 3 rokiem życia. Od momentu, gdy dziecko potrafi już zamykać przestrzeń, tworząc kształty zbliżone do figur geometrycznych, wchodzi w drugą fazę bazgroty – bazgrotę przedmiotową. Dziecko w pierwszych fazach podejmowania prób narysowania postaci nie odwzorowuje rzeczywistości, ale przelewa na papier to, co wie o sobie i świecie – ta cecha rysunku to idioplastyka. Pierwsze głowonogi udaje się narysować dzieciom między 3 a 4 rokiem życia Bardziej złożoną formą postaci ludzkiej w fazie bazgroty przedmiotowej jest głowotułów (nogi jako płetwy lub kropki, brak rąk). Dzieci dorysowują postaci głowonoga oczy i usta, czasem nos jako kropkę i kreskę. Nie bez znaczenia w rysunku dziecka jest fakt, że jest on statyczny. Dziecko samo aktywne chce aby jego rysunek w jakiś sposób ożył – komentuje przy rysowaniu tego, co robi – pojawia się to jako zastępnik ruchu na „obrazku”. W wieku 4 lat dziecko wykazuje już tendencję do rysowania prawa lub lewą ręką – występuje prawidłowość iż, dzieci praworęczne rysują od lewej strony kartki ku prawej a leworęczne odwrotnie – mechanizmy te są odzwierciedleniem dokonujących się procesów lateralizacji. Drugą strategią rysowania postaci ludzkiej w fazie bazgroty przedmiotowej jest strategia krzyża. Dziecko rysuje krzyż i jedynie pogrubia jego górną część, tworząc głowę, podobnie boczne części, tworząc dłonie, a w miejscu stóp dorysowuje dwie „miotełki”. Ten prosty sposób kreślenia postaci ujmuje graficznie istotę przestrzennego układu ciała człowieka. Ad. 3 Problemy rozwojowe a rysunek dziecka. Rysowanie „naprawdę” – zaczyna się ok. 5 roku życia (kończy ok. 8 roku życia), gdyż dopiero wtedy dziecko rysując, konstruuje uproszczone schematy elementów świata (postacie ludzkie, zwierzęta, budowle, elementy przyrody) – ten okres w rysowaniu to schemat uproszczony. Rysunki dzieci nie zawierają wielu szczegółów, są zgeometryzowane, statyczne i dysproporcjonalne. Między 6 a 7 rokiem życia, gdy doskonali się już technika rysowania, pojawia się faza ekspresji swobodnej. Dziecko rysunkiem wyraża własne komunikaty, sama kolejność i wielkość rysowania poszczególnych elementów sugeruje, co dziecko chce przede wszystkim opowiedzieć poprzez rysunek. Uzupełnia to swoimi komentarzami. Po skończonej pracy prosimy dziecko aby opowiedziało o swoim rysunku. W wieku 6 lat dzieci potrafią narysować właściwie wszystkie schematy obrazujące świat – pojawiają się schematy konstrukcji rysunku – warstwy – pierwszy plan powstaje na dole kartki i jest zwykle najbogatszy treściowo, środkowy stosunkowo mało zabudowany, górny plan jest treściowo zróżnicowany. Elementy duże w stosunku do pozostałych, rysowane w centrum kartki są zaakcentowaniem tego co w rysunku dla dziecka jest najważniejsze. Dziecko 6-7 letnie opowiada już rysunkiem sceny, zdarzenia z realnej lub fikcyjnej rzeczywistości. Ad. 4 Narzucać czy pozostawić dowolność w rysowaniu? Książeczki typu „narysuj po przerywanej linii” służą ćwiczeniu precyzji ruchów ręki, doskonaleniu koordynacji wzrokowo – ruchowej, która przygotowuje umiejętność pisania. Nie należy u dziecka, w fazie ekspresji swobodnej, korygować jego sposobu rysowania, pokazywać wzorów. Nie należy zmuszać dziecka do rysowania – wszyscy różnimy się poziomem aktywności , czyli poziomem potencjału twórczego. Warto dziecku pozostawić swobodę, dostarczając jednocześnie ciekawych materiałów. Zgodnie z prawidłowym rozwojem dziecka normą jest, że kreślone przez nie bazgroty i rysunki są w wieku przedszkolnym wyraźne, ale nie przebijają kartki. Dziecko zarysowuje większą część lub całą powierzchnię kartki. Sama analiza wytworu dziecka, biorąc pod uwagę cały proces jego powstawania, jest bogatym źródłem informacji o dziecku i jego przekazie. Do najczęstszych błędów popełnianych przy odbiorze rysunku dziecka zaliczamy ocenę barwy, jakiej ono użyło. Zdarza się często, że dorosłym nie podoba się, gdy dziecko do rysowania wybiera kolor czarny. Należy jednak pamiętać, że dopiero ok. 4-5 roku życia występuje u dzieci intencjonalne selekcjonowanie kolorów, choć wcześniej już znają ich nazwy i potrafią je samodzielnie wybrać. Ad. 5 Rysunek – część zabawy w rozwoju dziecka. Zabawa stanowi arenę rozwoju dziecka, wobec tego niezmiernie ważne jest stwarzanie optymalnych warunków do różnego rodzaju zabaw. Zabawa rozwija się od wieku niemowlęcego, dlatego od samego początku należy zwrócić uwagę na to, co np. umieszczamy nad łóżeczkiem – nie wolno wieszać dużo i należy to co jakiś czas zmieniać. Nadmiar bodźców jest równie niekorzystny jak ich niedomiar. Warto zacząć od jednego balonika – codziennie w innym kolorze. Jeśli chodzi o kształty to zaczynamy od elipsy i kółka, nieco później wprowadzamy grzechotki. W pierwszych 4-5 miesiącach życia niezwykle istotne jest aby matka spędzała z dzieckiem jak najwięcej czasu, pomaga to wcześniej dostrzec niepokojące objawy w zachowaniu – np. pierwsze symptomy autyzmu. Dorosły w zabawie z dzieckiem powinien wystąpić w roli partnera i niejako „zniżyć się” do jego poziomu. Nasza zabawa z dzieckiem musi uwzględniać jego potrzeby, przede wszystkim swobodę ruchu, samodzielność, bezpieczeństwo. W wieku przedszkolnym ważne stają się zabawy receptywne, polegające na oglądaniu bajek, filmów, czytaniu książek – nie powinny jednak one dominować. Obok zabaw konstrukcyjnych pojawiają się zabawy „na niby”, w których dorosły powinien podążać za pomysłami i tokiem zabawy dziecka. Powinniśmy być przede wszystkim partnerami dla dziecka i dostarczać mu bodźców do twórczej zabawy. Autor: Ramona Włoch Kolorowanki pieski i kotki – Superpies Hau Hau & Superkot Miau Miau Nadchodzi era superbohatera! Czy znacie już kolekcje: „Mr. Hau Hau – Super Pies” oraz „Superkot Miau Miau”? To propozycja do jednej z naszych kolekcji dla wyjątkowych dzieci! Podkreślają silny charakter i jego zalety takie jak: niezależność, wytrwałość i odwaga. Kolorowanki do pobrania za darmo w PDF! Kolorowanki do druku zwierzęta Witamy w królestwie zwierząt! Są pawie tygrysy, słonie a nawet rekiny. Wszystkie czekają aż dzieci nadadzą im życia kolorami tęczy. Do pobrania w formacie PDF i kolorowania. Kolorowanki ludzie i miasta Czas na podbój miast tego świata! Kolorowanki artystów Endo zabiorą dzieci w najróżniejsze zakątki globu. Dzięki nim najmłodsi zobaczą Paryż, Okinawę i poznają pięknych, barwnych ludzi, którzy tam mieszkają i zobaczą jak wygląda ich życie. Kolorowanki sportowe Sport to zdrowie! Nawet jeśli się siedzi na kanapie kolorując endowe rysunki. Zapraszamy do pobierania i wydruku piłkarzy, boiska i piłek. Wspaniałe dla młodych marzycieli rozważających karierę sportowca. Kolorowanki potwory Czy wszystkie potwory muszą być straszne? Niekoniecznie, z tymi różowymi, jaskrawo żółtymi i uśmiechniętymi nawet łatwo się zaprzyjaźnić. Nadaj endo potworom charakteru i koloru na naszych kolorowankach. Łatwo je pobierzesz i wydrukujesz. Kolorowanki księżniczki i rycerze Zapraszamy do bajkowego świata! Poznajcie endowe księżniczki, smoki i ujarzmiających ich rycerzy. Świat średniowiecza jak malowany, i to dosłownie z naszymi kolorowankami do wydruku. Kolorowanki pojazdy Rowery, auta, rakiety, statki kosmiczne, koparki i traktory. Kolorowanki wszystkich wymarzonych pojazdów dla młodych techników przygotowane specjalnie do łatwego drukowania i zabawy. Historia człowieka jest bardzo rozciągnięta w czasie… ja jednak przygotowując poniższą prezentację oraz pomoce skupiłam się na okresie Paleolitu oraz Neolitu, gdzie rozwój człowieka był naprawdę ogromny. Przed przygotowaniem swoich zajęć zachęcam do tego, aby poczytać najpierw na ten temat, bo zamieszczone przeze mnie materiały nie są „gotowcem” i bez przygotowania może być Wam trudno wytłumaczyć niektóre rzeczy. Dodam, że w dziejach ludzkości wyróżnimy wiele nazw, które określały człowieka pierwotnego rozpoczynając od Australopiteka, a kończąc na Homo sapiens sapiens. Ja roboczo przyjęłam, że o historii człowieka pierwotnego opowie Roo, mały jaskiniowiec, który żyje na przełomie Paleolitu i Neolitu w epoce Kamienia gładzonego 🙂 Jakie materiały przygotowałam? No cóż poniżej znajdziecie prezentację multimedialną, tekst krótkiego wiersza oraz kilka plansz, które mogą Wam się przydać podczas realizacji tego tematu. Natomiast na stronie znajdziecie jeszcze inne materiały dotyczące prehistorycznego świata np. prezentację oraz plansze przedstawiające dinozaury, które wyginęły na wiele milionów lat przed pojawieniem się pierwszych ludzi 🙂 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO PowerPoint 2016 Prezentacja oraz animacje otwierają klikając w myszkę. W ten sposób sami decydujecie ile czasu poświęcicie na poszczególne slajdy. Zadaniem nauczyciela podczas odtwarzania prezentacji jest czytanie tekstów wypowiadanych przez Roo. PLIK DO POBRANIA: W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO 2016 prezentacja multimedialna „W czasach człowieka pierwotnego…” (fragment) Prehistoria to odległe czasy… Gdzie swój początek człowiek pierwotny zaczyna. W tych czasach ja właśnie mieszkałem – Rooo jaskiniowiec mały. W odróżnieniu od Was moi przedszkolni przyjaciele nie nosiłem ubrań, ale skóry zwierząt wisiały na mym ciele… AUTOR: Magdalena Tokarczyk TEKST DO POBRANIA: W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO tekst PLANSZE PDF Poniżej znajdziecie kilka plansz, które możecie wykorzystać podczas czytania wiersza i nie tylko… W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 1 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 2 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 3 W CZASACH CZŁOWIEKA PIERWOTNEGO plansza 4 PREHISTORYCZNE ZABAWY Z JASKINIOWCAMI Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na prehistoryczne zabawy i nie tylko… RYSUNKI NA SKAŁACH Taką pracę plastyczną możecie wykonać na dwa sposoby. Pierwszy przeprowadzicie w sali 🙂 i będziecie potrzebować płaskich kamieni dla każdego dziecka oraz farb, którymi przedszkolaki wykonają swój rysunek za pomocą swoich palców :). Jeżeli jest ciepło takie kamienne rysunki możecie wykonać na chodniku przedszkolnym lub na kamykach znalezionych na ogrodzie za pomocą kolorowej kredy. OKRZYKI JASKINIOWCÓW Zainspirowana dobrze mi znanym animowanym bohaterem prehistorycznego świata – Fredem Flinstonem – wymyśliłam zabawę OKRZYKI JASKINIOWCÓW. Zadaniem dzieci jest powtarzanie za nauczycielem okrzyków ludzi pierwotnych: cicho (gdy nauczyciel pokazuje małą maczugę) oraz głośno (gdy nauczyciel pokazuje dużą maczugę). Okrzyki mogą być następujące: JABA DABA DUUU!, Rrrr Roo!, UGA BUGA! 🙂 przedszkolaki również mogą same wymyślać takie okrzyki 🙂 na pewno będzie przy tym wspaniała zabawa… PRYMITYWNE NACZYNIA LUDZI PIERWOTNYCH Czyli lepienie z masy solnej różnych naczyń, które mogłyby przydać się prehistorycznym ludziom 🙂 po wyschnięciu dzieci mogą pomalować swoje naczynia. Możecie również zamiast masy solnej użyć gliny 🙂 POLOWANIE JASKINIOWCÓW Jest to zabawa ruchowa, podczas zabawy dzieci odtwarzają historyjkę opowiadają przez nauczyciela np. Tym razem mały Roo wybrał się ze swoim ojcem na polowanie. Razem z tatą zaczęli szukać śladów zwierząt (dzieci szukają śladów). Gdy znaleźli trop, ruszyli po śladach, które mieli nadzieję doprowadzą ich do zwierzęcia. Musiał być bardzo cicho… wspólnie z tatą powoli skradali się (dzieci skradają się). Niestety tym razem ślady urwały się przy strumieniu… Roo był zmuszony nazbierać jagód i grzybów, które rosły wkoło (dzieci zbierają). Może następnym razem uda im się upolować jakieś zwierze, dzisiaj musi wystarczyć im to co zebrali… (dzieci maja smutne buzie). Po skromnej kolacji pora iść spać, Roo kładzie się w pobliżu ogniska i zasypia (dzieci udają, że zasypiają). A Wy jakie macie pomysły dotyczące człowieka pierwotnego? Piszcie w komentarzach pod postem 🙂 POBIERASZ = KLIKNIJ W ♥ DOŁĄCZ DO NAS NA FB 🙂 Materiały opracowałam na podstawie artykułów: Rysunek jest jedną z form reprezentacji symbolicznej świata przez dziecko. Dziecko poprzez rysunek przedstawia rzeczywistość jaką spostrzega i zna. Pierwsze koncepcje dotyczące rysunku dziecięcego pojawiały się już na przełomie XIX i XX wieku. Obecnie są rozwijane i modyfikowane, a problematyka związana z analizą treści, formy i kontekstu sytuacyjnego rysunku jest wciąż bardzo popularna. Większość badaczy analizuje stadialny rozwój rysunku, choć używana terminologia oraz granice czasowe poszczególnych stadiów są różne. Rysunki dziecka dawniej traktowano jako przejaw jego rozwoju umysłowego i rozwoju estetycznego, a obecnie jako wyraz ekspresji emocjonalnej i metoda projekcji osobowości dziecka. Poniższa analiza ukazuje rozwój rysunku uwzględniając okres rozwoju dziecka. WCZESNE DZIECIŃSTWO Najwcześniej rysunek dziecięcy zauważany jest w pierwszej połowie 2 roku życia dziecka. Jest to związane z umiejętnością manipulacji specyficznej (funkcjonalnej), czyli takiej, w której dziecko zaczyna rozumieć i przypisywać określone funkcje przedmiotom i obiektom. Tak jest również z długopisem czy ołówkiem. W 2 roku życia, dziecku sprawia ogromną radość pozostawianie śladów ołówka, flamastra, nie tylko na kartce papieru, ale na każdej możliwej przestrzeni, a sam proces rysowania przyjmuje charakter autoekspresji. Ten etap zwany jest okresem bazgrot, czy bazgrania i gryzmolenia (por. tab. 1.) Dziecko w okresie bazgrot, które trwają do ok. 3 roku życia, najczęściej zapełnia kartkę papieru kropkami, kreskami. Początkowo są to nic nie znaczące ślady pozostawiane na rysunku, tworzone czasem bez udziału kontroli wzroku, zwane bazgrotami bezładnymi (Lowenfeld i Brittain). Jest to tzw. etap dziecięcej sztuki przypadku (Debesse, 1952). Tab. 1. Określenia przypisywane fazie rozwoju rysunku we wczesnym dzieciństwie przez głównych badaczy rysunku. S. Szuman 1927 Burt 1947 V. Lowenfeld i Brittain 1977P. Osterrrieth 1976 G. H. Luquet 1927 M. Debesse 1952 Okres bazgrot Okres bazgrania i gryzmolenia Okres braku realizmu Sztuka przypadku Po kilku miesiącach bazgrot bezładnych pojawiają się bazgroty kontrolowane. Dziecko oprócz kropek, kresek, linii różnych długości, zaczyna próbować zamykać koło, rysuje owale i proste spirale. Kiedy dziecko zaczyna dość sprawnie posługiwać się komunikacją językową, zaczyna też przypisywać znaczenia swoim rysunkom i chętnie nazywa symbole przedstawiane na nim. W tym okresie dziecko może już we wstępnej fazie procesu rysunkowego mieć ustalony temat rysunku, lecz uzyskany efekt będzie przedstawiał coś zupełnie innego (np. dziecko przed wykonaniem rysunku mówi, że narysuje mamę, ale kiedy skończy, to twierdzi że narysowało konia). Ryc. 1. Bazgroty kontrolowane. (Rysunek dziecka w wieku 22 m. ż.) W 3 roku życia dziecko zaczyna łączyć zamknięte koło z kreskami i powstaje wytwór zwany „głowonogiem”(Szuman). Dziecko odtwarza rzeczywistość bez wyraźnego podobieństwa, ale każdy rysunek posiada swoją treść i znaczenie. ŚREDNIE DZIECIŃSTWO – WIEK PRZEDSZKOLNY Na początku wieku przedszkolnego dziecko wciąż fascynuje się „głowonogami”. Są to postacie złożone z koła tworzącego głowę oraz z kilku kresek połączonych z kołem, traktowanych jako kończyny. Ryc. 2. Głowonogi wykonane przez chłopca (wiek – 3 lata) Od tego momentu zaznacza się indywidualny sposób rysowania poszczególnych elementów na rysunku. Z czasem rysunek staje się coraz bogatszy, a głowonogi po dorysowaniu tułowia i rąk, zmieniają się w uproszczony schemat człowieka. Pojawia się coraz więcej rysunków tematycznych; w treści dominują: postać ludzka, dom oraz pojazdy. To, co znajduje się na rysunku jest ściśle związane z jego myśleniem opartym na percepcji. Dziecko najchętniej rysuje postacie i obiekty które widziało i które wynikają z jego spostrzeżeń. Z drugiej strony jednak, dziecko w wieku przedszkolnym, które nie jest ograniczone realizmem, często używa, wydawać by się mogło, nieadekwatnych kolorów do obrazów rzeczywistych. Np. maluje niebo na pomarańczowo, bo jak twierdzi, bardzo lubi pomarańczowy kolor, lub bo ładnie wygląda, mimo posiadania wiedzy na temat rzeczywistego koloru nieba. Normą jest więc brak relacji między barwami na wytworze dziecka w tym wieku a rzeczywistością, jak również preferencja kolorystyczna. Zazwyczaj atrakcyjne są kolory jasne. Drastyczna zmiana kolorystyki rysunków na ciemne (np. zamazywanie postaci czarną kredką) może być diagnostycznym objawem dla opiekunów. W tym okresie rysunki nie są realnym odzwierciedleniem rzeczywistości, lecz jej symbolicznym opisem. Bardzo często w rysunku zaznacza się subiektywny, często emocjonalny stosunek dziecka do rysowanej postaci czy obiektu. Większość badaczy ten etap nazywa okresem schematycznym lub przedschematycznym (por. tab. 2). Tab. 2. Określenia przypisywane fazie rozwoju rysunku w średnim dzieciństwie przez głównych badaczy rysunku. G. Kerschensteiner 1905 P. Osterrieth 1976 S. Szuman 1927/1990Burt, 1947 M. Debesse 1952 G. H. Luquet 1927 M. Debesse 1952 Faza rysunku schematycznego Okres schematu Głowonogi Schemat uproszczony Okres preschematyczny Okres realizmu przypadku Sztuka przemijająca W rysunkach dzieci w wieku przedszkolnym można zauważyć: przezroczystość (tzw. efekt rentgenowski) – rysowany obiekt widoczny z zewnątrz jak i jego wnętrze (np. pokolorowane sylwetki ludzi siedzących w aucie, czy w domu); dysproporcja (dzieci rysują większe coś co im się podoba, co lubią, a zmniejszają bądź omijają postacie lub rzeczy, które wzbudzają negatywne emocje, bądź są nieatrakcyjne dla dziecka; oraz wiele przekształceń (por. Wallon i inn. 1993). Do 6 r. ż-7 r. ż. rysunek ma charakter bardzo uproszczony. W wieku 4-5 lat w rysunku pojawia się umiejętność planowania przestrzeni na płaszczyźnie kartki. Zazwyczaj w centralnym miejscu jest człowiek, co wiąże się z myśleniem egocentrycznym dziecka. Charakterystyczne dla schematu prostego jest właśnie przedstawianie w podobny sposób poszczególnych elementów. Np. pojawia się podstawa ziemi, którą stanowi dolna krawędź kartki (osoby i przedmioty rysowane są w jednym rzędzie na ogół na dolnej krawędzi kartki) oraz podstawa horyzontu, którą dziecko oddziela w górnej krawędzi kartki. Typowe jest również geometryczne ujęcie elementów na rysunku. PÓŹNE DZIECIŃSTWO Dziecko w wieku szkolnym znajduje się w stadium tzw. ideoplastyki (por. Szuman,1990) (f. przedschematyczna, schematyczna) które trwa mniej więcej od 4 r. ż. do 10-12 r. ż. To czas twórczości plastycznej, w którym świat jest ujmowany zgodnie z subiektyw¬ną percepcją dziecka, przy jednoczesnym uwzględnianiu w rysunku własnego stosunku emocjonalnego. Ryc. 3. Rysunek wzbogacony, (wiek – 10 lat) Między 6 a 10-2 r. ż. rysunek zaczyna odpowiadać coraz dokładniej rzeczywistemu wyglądowi przed¬miotów (por. Kerschensteiner). Na rysunku pojawia się coraz więcej elementów. Na początku wieku szkolnego zdarzają się serie bardzo podobnych do siebie rysunków (powielanie poszczególnych elementów) wykonywanych przez dziecko. Prezentowane postacie początkowo sytuowane są en face, a wraz z wiekiem obrazy są coraz mniej statyczne a bardziej dynamiczne, np. człowiek biegnie, schyla się, tańczy. Pojawia się schemat wzbogacony o coraz większą liczbę szczegółów. Ok. 9 r. ż. zanika przezroczystość, dysproporcje, dziecko zaczyna fascynować się coraz wierniejszym odtwarzaniem przedmiotów, a kolory coraz bardziej odpowiadają rzeczywistości. Pojawia się perspektywa oraz przemyślane związki przestrzenne pomiędzy poszczególnymi elementami obrazu. W twórczości rysunkowej dzieci w późnym dzieciństwie dostrzegamy relację pomiędzy emocjami i doświadczeniami dziecka a treścią rysunku. Tab. 3. Określenia przypisywane fazie rozwoju rysunku w późnym dzieciństwie przez głównych badaczy rysunku. G. Kerschensteiner 1905 P. Osterrieth 1976 S. Szuman 1927/1990 V. Lowenfeld i Brittain 1977 G. H. Luquet 1927 M. Debesse 1952 Okres przybliżonej rzeczywistości Faza realizmu konwencjonalnego Schemat wzbogacony o szczegóły Okres schematyczny; Początki realizmu Okres realizmu intelektualnego Sztuka okresu oschłości ADOLESCENCJA Ok. 11 r. z. faza ideoplastyki przechodzi w okres fizjoplastyki (stadium poschematyczne), w którym rysowany obraz rzeczywistości oparty jest na bezpośredniej obserwacji. To okres realizmu wizualnego, wiernego odtwarzania postaci. Mocno zaznaczają się cechy indywidualne wynikające z subiektywnych doświadczeń. Wzrasta wrażliwość estetyczna. Rysunki adolescentów w okresie poschematycznym mogą przyjmować charakter abstrakcyjny, świadomie symboliczny. Młodzież lubi rysować karykatury, czy grafitti (jako sposób wyrażania siebie samego). Niestety pojawia się zatracanie świeżości i oryginalności rysunków młodych ludzi. Cześć osób w tym wieku przestaje rysować (stadium zahamowań), gdyż dostrzega, że jej rysunek nie jest wiernym i naturalistycznym odtworzeniem elementu rzeczywistości, bo nie zna technik i metod rysunkowych. Twórczość plastyczną rozwijają dalej najczęściej osoby uzdolnione. Ryc. 4. Okres fizjoplastyki (wiek - 16 lat) Tab. 4. Określenia przypisywane fazie rozwoju rysunku w adolescencji przez głównych badaczy rysunku. G. Kerschensteiner 1905 P. Osterrieth 1976 S. Szuman 1927 V. Lowenfeld i Brittain 1977 G. H. Luquet 1927 C. Burt 1947 Okres wiernego odtwarzania postaci Okres rozwoju indywidualnego Fizjoplastyka; Realizm wrażeniowy; intelektualny Stadium pseudo-naturalistyczne; Okres decyzji Okres realizmu intelektualnego Stadium zahamowań;Stadium odrodzenia artystycznego Kieszonka: hasło otwarte, co oznacza, iż możliwe sa inne wypowiedzi, uzupełnienia i dopełnienia treści na temat rysunku dziecka. Obok zamieszczamy opracowanie Lucyny Telki na ten temat. Literatura: Burt, C., Mental and Scholastic Tests. 2nd edition. Staples Press London 1947. Debesse, M., Etapy wychowania. WSiP. Warszawa 1952/1983. Lowenfeld V., Brittain, Twórczość a rozwój umysłowy dziecka. PWN. Warszawa 1977. Luquet, G. H. Le dessin enfantin. Alcan. Paris 1927. Kerschensteiner, G., Die Entwickelung der zeichnerischen Begabung, Munchen. Gerber 1905. Osterrieth, P., L’etude du dessin enfantin, in: (eds.) H. Gratiot-Alphandery, R. Zazzo, “Traite de Psychologie de l`Enfant”1976, Paris. PUF. Szuman S., Sztuka dziecka. Psychologia twórczości rysunkowej dziecka. WSIP. Warszawa 1927/1990. Wszystkie rysunki pochodzą ze zbiorów własnych autorki Autorka hasła: dr Agnieszka Lasota, Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie

człowiek rysunek dla dzieci